Kattenpraat

Veilig bij ons binnen! Hij liep er al een tijdje... onze lieve jongen. Ergens in het bos waar vakantiehuisjes staan. Hij kreeg eten van iemand in een vakantiehuisje, en probeerde zo de dagen, maanden, misschien wel jaren, door te komen. Het is een mooie omgeving, lekker terug in de natuur, maar je moet alleen niet ziek worden. Dan heb je pech. Een vuile vacht vol wondjes, snottebellen, ontstoken oogjes, pijn in bekje, een mager lijfje, triestige oogjes. Het is me wat. De meldster was weer voor een half jaar naar huis en stuurde ons een mail. Ze durfde zelf niet naar de dierenarts te gaan, bang dat haar kat of haar kinderen ziek van hem zouden worden. Dusssss, besloten we zelf een rit terug-naar-de-natuur te maken. Niet naast de deur, maar zijn foto bleef in ons geheugen gegrift. De eerste keer vonden we hem niet, we keerden teleurgesteld huiswaarts. Maar vandaag was het een beetje anders, we zagen hem meteen ;-) We gingen op de grond zitten en spraken hem zachtjes toe. Zijn staartje krulde in de lucht en hij liep hoopvol op ons af. Prrrrrr..... een echt spinnertje! Hup, lekker met ons mee, maar eerst even een bezoekje aan de dierenarts. Helaas geen chip. Hij liet zich braaf onderzoeken en genoot van de streeltjes. Met de medicijnen op zak, gingen we naar huis met een schat van een kat. Wat een kroelerdje <3 Even in badje? Ja he! Ook het badje vond ie helemaal prima: de zwarte troep werd weggespoeld, we kregen er een wit vachtje voor terug. Nou, we gaan er weer voor, we zijn ontzettend blij dat we hem lekker bij ons hebben!