Kattenpraat

Opa Boris is niet meer.... Vanmorgen is hij zelf vredig heengegaan, zijn opvangmama vertelt: Dan kijk je in die donkere oogjes en dan voel je dat dit een katje is die onder je huid en in je hart kruipt. Twintig jaar, ooit door iemand gezien, maar nu zag niemand je lopen want ach er lopen zoveel katjes rond....... Je was zo ontzettend mager, wonderbaarlijk dat je nog de kracht bezat om op die dunne pootjes te staan. Maar jij deed het toch maar. Je at zo gulzig en genoot van iedere hap, soms was het teveel voor je en moesten wij minderen. En je had het toch zo koud met je kale vachtje zonder vetlaag met die onverklaarbare wonden. Wat genoot je iedere keer op mijn schoot van je verzorging en na het schootje weer lekker warm onder je electrisch dekentje, je snoetje diep onder de dekens geduwd. Je maakte ook korte wandelingen en voorzichtig werden wij een beetje hoopvol. Toen sloeg het noodlot toe, wormen veroverde je toch al geteisterde lichaampje. De overmacht was te heftig en je kreeg verschillende bloedingen, geen kracht meer om je te verdedigen, de arts stond met de rug tegen de muur. Langzaam zag ik je afglijden, je lijfje gaf het op.... Van de knuffels, de warmte en de aaitjes bleef je genieten tot het laatst. Langzaam ben je tussen je warme dekentjes weggezakt.. Wat heb je allemaal meegemaakt? Wij zullen het nooit weten, maar ondanks hetgeen wat met je gebeurd is, bleef jij zachtaardig en dankbaar. Een stille kracht waar wij mensen een voorbeeld aan moeten nemen, een wijze les die jij ons nalaat. Zo kort in ons leven en dan zo een onwisbare indruk achter laten.. Dag lieve opa Boris, voor altijd zonder kou, honger en pijn. Jouw verzorgster. Jacqueline