Kattenpraat

Onvoorstelbaar leed We delen hier niet een hele nare foto van de tumor, maar wel het lieve snoetje van Chanel. Gisteravond laat kregen we een dringende oproep uit Zutendaal. Al enkele dagen zou er een totaal verwaarloosde kat voor de deur van een pompstation zitten. Een dier met een vacht vol klitten, een vies bekje en met zieke oogjes. Om 22.30 uur sprongen we in de auto om haar op te halen. Even leek ze verdwenen, maar tegen half twaalf liet ze haar geteisterde lijfje zien. Ze liet zich optillen zonder verzet. De nacht brachten we samen door. Ze wilde eten, maar het lukte niet. We gaven haar vocht en pijnstilling en brachten haar vanochtend meteen naar onze dierenarts. Wat hij daar zag, tartte elke verbeelding. In haar bek zat een immense tumor. Haar kaken konden niet meer bewegen, haar tong was versteend, haar tanden compleet weggedrukt. De tumor was al ver uitgezaaid, tot in haar ogen. En dan ben je stil... Onze dierenarts had geen woorden. Hoe had ze überhaupt nog kunnen leven? De kracht van dit dier ging ver boven het menselijke. Maandenlang had ze onvoorstelbare pijn verdragen, vastgeklampt aan het leven met een ongekende wilskracht. Ze was vel over been, haar vacht een wirwar van klitten. En toch… zo lief, zo ongelofelijk lief. Ze moet gezien zijn. Maar dit is wat er gebeurt als we wegkijken, als we niet ingrijpen, als we onze ogen sluiten. Er was geen hoop meer. De enige hulp die we haar nog konden bieden, was haar laten gaan. Haar verlossen van deze immense pijn. Chanel is opnieuw het hartverscheurende bewijs dat een ziek dier zichzelf niet kan redden. Ze heeft ónze hulp nodig. Wacht niet. Grijp in. Bel ons of een andere instantie. Voorkom onnodig leed. Slaap zacht, lieve Chanel. Jouw onuitputtelijke kracht zullen we nooit vergeten. Je leeft voort in ons hart. ❤️ ps ze was niet gechipt.