Kattenpraat

Kippenvel... Mirre is weer thuis! Tien dagen geleden, kregen we een melding uit Tongeren. Er zat een poes opgesloten in iemands tuin, de tuin was hoog ommuurd, hoe kan dat nou? Gedumpt? We namen haar in onze opvang en checkten op chip. Helaas... Het was een heel lief meisje, een wat apart oogje, en we dachten dat ze nog niet gesteriliseerd was. Maar na een scheerbeurt, zagen we duidelijk een litteken op haar buikje. Iemand had zich dus de moeite genomen, om haar te laten helpen. Mirre had ontzettend veel moeite in ons kattenasiel. Ze haatte de andere katten en trok zich compleet terug. Het brak ons hart... De vrijwilligster die haar had opgehaald, raakte geëmotioneerd, toen ze Mirre zo weggedoken in haar mandje zag liggen. Had ze nou echt geen baasje? Er was een onderbuikgevoel... De volgende dag, maakte ze flyers en besloot ze de brievenbussen in de omgeving af te lopen. Ineens kwam er een dame op haar afgestormd. "Dat is de kat van mijn buurman!! Die is vermist en ze hebben er hartpijn van! Ze hebben alles al afgezocht!" En toen verscheen het baasje.... hij zag haar foto en zei met grote ogen: "Dat is onze Tuze, ze is 19 jaar oud, ze woonde hier al haar hele leven. Ze had vorig jaar een tumor aan haar gezicht, en heeft toen een huidtransplantatie ondergaan, vandaar dat gekke oog. We waren 3 dagen op vakantie, en onze schoonzus kwam voor haar zorgen. Toen we thuiskwamen was ze weg. " Nou, emoties alom, en ja... de baasjes sprongen onmiddellijk in de auto, om hun lieveling op te halen in Maaseik! En wij waren erbij... Lieve Tuze, wat zijn we blij voor jou lieve schat, zo zo blij! Je bent al 19 jaar en zoiets nog moeten meemaken, je zou voor minder. Onze vrijwilligster komt morgen even kijken of je op je bekende stoepje zit, zomaar, uit liefde. Het ga je goed meisje... <3