Logo VZW Zwerfkat in Nood II

Wat maken we mee


2018 | 2017 | 2016 | 2015 | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | Eerdere berichten

Februari | Januari

18-02-2018
Keesje

Gisteren kregen we een melding uit Kinrooi. Er zat al een dikke week, een lief katje klagelijk te miauwen voor de deur van de meldster. Ze gaf haar wat brokjes die ze lekker op smikkelde. Keesje ( zo noemen we haar nu) wilde heel graag naar binnen, en bleef steevast bij de dame in de tuin rond dribbelen. Ze had haar zinnen gezet op de deur die naar een hele warme plek zou leiden.
Wij werden gebeld, of we haar misschien wilden opvangen. Er was geen plek bij een andere organisatie, omdat deze enkel kittens opving. Kom meiske, we hebben plek in Villa Vagebond.
Keesje bleek een enorm aanhankelijk diertje te zijn, een schatje gewoon! Maar wat was haar buikje dik... zou ze zwanger zijn?
Vanmiddag probeerden we haar buikje te betasten, maar ze gaf duidelijk te kennen dat het pijn deed. Hmm, dit voelde niet goed, er was meer aan de hand.
We besloten het weekend niet af te wachten, maar de dierenarts van dienst te bellen. Gelukkig konden we vanmiddag meteen terecht.
Keesje kreeg een buikecho. Onee! Verdorie nee... Toen er druk werd gezet op de lever, werd er een grote woekering/onregelmatige vlek zichtbaar. Waarschijnlijk een levertumor...
Maar Keesje toch, dat kan toch niet allemaal, waarom nou toch.
Euthanasie is nu nog niet aan de orde: ze geniet teveel, eet goed, is blij, een echt spinnertje, een dankbaar poesje.
Maandag gaan we naar onze eigen dierenarts voor een bloedonderzoek en bespreken van plan de campagne.
In de tussentijd mag Keesje lekker los in de quarantaineruimte. Veel mandjes, klimpalen, goed eten en vooral veel liefde
Wordt vervolgd...

15-02-2018
Rollo terug...

Kennen jullie me nog? Ik ben Rollo en ongeveer een jaar geleden had ik mijn forever thuisje gevonden, of dat dacht ik toch.
De laatste tijd gedroeg ik me thuis wat anders, ik kreeg wat probleempjes met de kattenbak. Vorige week werd ik plots in een draagmand gestopt en we gingen een autoritje maken. Zouden we naar de dierenarts gaan om mijn probleempje te bespreken? Niet dus. Ik herkende de omgeving al snel… ja daar was ik al geweest. Het was Villa Vagebond, de plek waar ze me een jaar geleden was komen halen. Niet veel later werd ik naar de Junglekamer geleid, en toen was ze weg… baasje?

Ja ok, ik voelde me niet zo lekker de laatste tijd. Maar hoe moest ik dat vertellen? Ze spreekt geen kattentaal en ik geen mensentaal. Blijkbaar was mijn baasje van oordeel dat het beter was om me terug te brengen naar de Villa. Maar hoe kon ze dat denken? Nu voel ik me niet alleen niet zo lekker, nu voel ik me ook nog gekwetst. In de steek gelaten. Ik dacht dat we een band hadden, iets bijzonders, niet dan?

Nu zit ik hier weer… moet al m’n moed bij elkaar rapen, wie kan ik nu nog vertrouwen? De mensen zijn lief, ja dat wel. Ze verzorgen mijn oogje ook goed hier, al vind ik die verzorgingsmomenten stiekem niet zo fijn.
Nou, laat me maar even hier zitten zo, ik moet nog wat wennen. Ik zit hier goed zo rustig op mijn gemakje…

03-02-2018
Nu komt het allemaal goed

We krijgen momenteel best wat zieke diertjes binnen. Daar willen we ook expliciet voor klaar staan. Diertjes gered uit een troosteloze bestaan, een uitzichtloze situatie.
Siep is zo'n katje.
Dit poezenmeisje liep schuchter op een vakantiepark. Elke week komen er weer nieuwe gasten in het park, misschien mensen die oog voor haar kregen, misschien mensen die haar een helpende hand wilden toesteken. Mensen die compassie met haar kregen en zouden ingrijpen. Nu was het eindelijk zover. Er kwam hulp voor Siep.
Met haar ontstoken oogjes kwam ze het terras opgelopen. Ze koos het juiste huisje.
Deze lieve mevrouw was op vakantie met haar eigen kat. Uit haar ooghoeken zag ze Siepje staan, bedelend om misschien een hapje eten... Dat kwam goed uit, er was kattenvoer in huis.
Siep kreeg haar voedsel en ondertussen zag mevrouw hoe fel haar lichaampje was ontstoken.Na haar maaltijd ging Siep weer, maar ze bleef spoken in het hoofd van de mevrouw, dus werd er met ons contact opgenomen.
Ja hoor, Siep is welkom! Na het zien van haar foto waren we het daar unaniem over eens.
En daar is ze dan, ons timide poesje, maar ze laat zich heel goed aaien.
We zijn toch ook maar snel even naar de dierenarts gegaan... Inderdaad, ze heeft een flinke huidontsteking en niesziekte er bovenop. Maar daar weten we wel raad mee, dat gaan we eens heel goed opvolgen en verzorgen..
Welkom Siep, blaas de wolken maar weg, want dat zonnetje wil tevoorschijn komen, jouw toekomst is nu verzekerd. Neem je tijd maar, wij gaan nergens heen, alles komt goed nu.

03-02-2018
Jenny en haar grote operatie

Dit bange meisje is nog maar 5 maandjes oud en heeft een groot probleem..
Onze opvangmama merkte, dat Jenny niet zo goed liep en moeilijkheden had met het opstaan. Vervolgens is ze naar de dierenarts gegaan, want er klopte iets niet...
Er werden platen gemaakt van haar heupen en het onverwachtse verdict kwam: Ze heeft heupdysplasie.
HD is een gewrichtsaandoening dat vooral veel voorkomt bij honden. Het wordt nog niet zo vaak bij katten gezien, maar Jenny heeft het helaas te pakken.
HD veroorzaakt veel pijn, omdat het heupgewricht niet meer goed in elkaar past. Hierdoor is het gewricht minder stabiel en door wrijving ontstaat er veel pijn.
Gelukkig staat ze nu op pijnstillers, want katten zijn taai in het uiten van pijn. Jenny heeft last van haar heupen, dat is 1 ding dat we zeker weten... daarom wachten we nu niet meer. Er is een grote operatie ingepland.
Dinsdag krijgt ze haar belangrijke operatie en wordt de heupkop verwijderd...
Het mooie is dat ze na zo'n operatie goed zullen herstellen en dan eindelijk pijnloos door het leven kunnen gaan!
Sterkte lieve Jenny, straks is het voorbij... x

01-02-2018
Valentijn

Het de laatste tijd wel raak in onze opvang. Veel zieke patiëntjes.
Valentijn is onze nieuwste aanwinst. Een ongelooflijk lief kereltje, maar met hele grote problemen.
Valentijn hebben we overgenomen van Poezencentrale Mol. Afgelopen weekend,hadden zij een ernstige melding te pakken. Hij zou zijn aangereden, maar niemand heeft echter het ongeluk daadwerkelijk zien gebeuren.
Maar het was goed mis en werd meteen naar de dierenarts gebracht.
Valentijn was helemaal doorweekt, onderkoeld, uitgedroogd, uitgehongerd en zat vol vlooien. Hij kon niet recht lopen, viel geregeld om en liep in cirkels. Er was iets grondig mis met zijn hersentjes. Hij werd aan het infuus gelegd en kreeg de nodige medicijntjes. In het bloed was zichtbaar, dat hij een enorme infectie meemaakte. Na twee dagen werd hij afgekoppeld en mocht hij naar huis.
Valentijn bleek een oude gecastreerde kater te zijn. Verschrikkelijk lief en aanhankelijk. Maar het was nog niet gedaan, het ging opnieuw mis, maar nu vele malen erger.
Onze hulp werd gevraagd en zonder twijfel namen we deze rode vriend over. We brachten hem wel meteen naar onze eigen dierenarts.
Valentijn begon te braken, hield zijn kopje scheef, viel om en trappelde met zijn achterpoten. Onze dierenarts gaf hem meteen zware medicaties, hup aan het infuus en een valiumpje erbij. Hij mocht niet teveel prikkels meer krijgen, de komende dagen zijn nu cruciaal. Er is een vermoeden van een hersenvliesontsteking en hij leek blind.
Valentijn had ondertussen al veel hartjes veroverd en hij raakte niet uit onze gedachte.
Vanmorgen belden we zenuwachtig en gespannen naar onze dierenarts. Is Valentijntje de nacht doorgekomen? JA! Sterker nog... het gaat een stuk beter met hem!!
Hij kan al helemaal zelfstandig rechtop zitten en staan, zonder om te vallen EN hij heeft een behoorlijke geluidsvolume haha. Jij mag aanwezig zijn Valentijn, laat maar eens goed van je horen, jij hoort erbij.
We gaan nog even verder duimen voor jou lieve jongen, en hopelijk mogen we je snel in onze armen sluiten en rot verwennen. Onze dierenarts had alvast goede hoop!

01-02-2018
Ons zorgenkindje Bommel

Zijn leventje gaat niet over rozen, sterker nog... hij heeft heel wat wenkbrauwen doen fronsen.
Ik ben zijn opvangmama, en ben eigenlijk vereerd deze bijzondere jongen in mijn huis te mogen verzorgen. Maar liefst tweemaal, misschien zelfs driemaal, is zijn leven in gevaar geweest.
Allereerst werd hij verkeersslachtoffer. Hij bleek een bekkenbreuk en een breuk in zijn achterpoot te hebben. Zijn poot werd geamputeerd, maar hij kon helaas niet bij zijn redder blijven. Bommel kwam naar ons...
Het werd ons al gauw duidelijk dat ook zijn blaas geraakt was, hij kon niet zelfstandig plassen. Oke... dat konden we wel aan, kwestie van dagelijks de blaas handmatig leegdrukken, vond ie trouwens niet eens erg. Lekker languit gestrekt en al ronkend, hij liet deze dagelijkse handeling braaf toe. De schat.
Maar wij wisten niet, dat dit nog maar iets kleins was... We slaan voor het gemak een aantal dierenartsbezoekjes over, waar tevens zijn staart werd geamputeerd.
Bommel had enorme last van obstipatie. Zo ernstig zelfs, dat geen enkel laxeermiddel hielp, en geloof me, dat waren er veel! Dagelijks moest hij allerlei vies plakkerig spul slikken, wat hij ook eens eens heel braaf toeliet. Maar het hielp niet, hij moest gespoeld worden. Helaas bleek ook een zenuw aangetast te zijn, de zenuw die ervoor zorgt dat de darmen in beweging bleven. Euthanasie werd even genoemd... nee! Dit kon echt niet waar zijn, echt niet. We gingen weer verder met nog meer nieuwe spulletjes.
In al die tijd bleef Bommel vrolijk. Hij rende en speelde, at zijn bakje braaf leeg. Wanneer ik oogcontact maakte met zijn lieve smoeltje, vulde de kamer zijn luid gespin en draaide hij wild om mijn benen.
En toen was het weer zover... hij kreeg zeer ernstige obstipatie, zijn buikje was gevuld met ontlasting en hij voelde zich ditmaal doodziek. Met spoed werd hij opgenomen en alweer gespoeld!
Onze dierenarts zag het somber in. Wat kapot is, is kapot, je kunt een kapotte zenuw niet meer 'plakken'. Het einde kwam in zicht voor mijn allerliefste vriend. Nee, nee, en nog eens nee, dat ging er bij mij niet in, er moest toch iets speciaals bestaan? Toch?
Bommel was weer de vrolijkheid zelve en keek niet naar mijn tranen. Hij huppelde, speelde en vroeg weer om zijn bakje eten.
En toen bedacht onze dierenarts iets.... Er bestond een zeer zwaar laxeermiddel voor mensen, eigenlijk om vlak voor een operatie in te nemen. Of dat voor katten werkte? We konden het proberen. Jazeker!
Elke dag slikte hij braaf de oplossing naar binnen en weet je wat? Voor het eerst in 3 maanden, floepte er een fantastische drol in de kattenbak!! Ik wist niet dat ik ZO lyrisch kon zijn om een gewone normale drol. Ik juichte, knuffelde Bommel plat (die er gretig van profiteerde) en voor het eerst sinds al die maanden gaat hij niet meer 30x per dag naar de bak. Zijn buikje is soepel, hij voelt zich uitstekend en hij is mijn kleine wondertje op vier pootjes.
Vandaag hebben we even een samen een reportage gemaakt. Even zijn snoet tonen en laten zien hoe blij hij is. Bommeltje, Bommeltje toch, lieve jongen. Je maakt me blij, heel blij. x

01-02-2018
Welkom Rififi

Deze knappe verschijning is een druk baasje. Hij zit nog maar enkele dagen bij ons in de opvang en meneertje kijkt zijn ogen uit!
Eventjes zijn achtergrond...
Rififi zwierf rond in de Belgische Ardennen, totdat hij werd opgemerkt door een lieve dame. Ze kon hem niet achtergelaten en besloot hem mee naar huis te nemen. Dat bleek een uitstekende keuze!
Helaas kon Rififi niet bij de dame blijven, dus moest hij een tijdje bij de buurvrouw in een soort berghok bivakeren.
Rififi bleek aids-positief te zijn. Rot voor hem, maar zoals we allemaal weten: Aids-positief is geen doodsbrief. Hij heeft nog een prachtig leven voor de boeg, dus kom maar lekker bij ons!
Rififi is een grappig kereltje, met zijn mooie lange zwarte manen. Hij kan niet stilzitten en moet ALLES ontdekken. Zijn nieuwsgierige neus is overal te vinden! Wat wil je, als je ineens zoveel prikkels krijgt en mag rondlopen
Nou, je bent een echte lieverd, straks gaan we op zoek naar een warm mandje voor jou

01-02-2018
Onze Gabber

Een paar dagen geleden maakten we kennis met timide Gabber in onze opvang. We leren hem nu een beetje beter kennen, wat een schatje is het toch!
Gabber moest gisteren voor het eerst op controle bij onze dierenarts en standaard nemen we in Villa Vagebond bloedtesten af voor aids en leucose. Helaas bleek Gabber positief te testen voor kattenaids. Even een luide vloek, maar anderzijds... we weten allemaal dat er goed te leven valt met positieve aidskatjes. Uiteraard krijgt hij nog een dubbel check en is er nu bloed opgestuurd naar het labo.
Ondertussen vindt Gabber alles prima: lekker kroelen en gewoon genieten van ons mensen. Het is er eentje die in je hart kruipt, let maar eens op.



Adoptie
kattenbemiddeling@zwerfkat.com
0031 (0) 6-27301673 (NL)
0032 (0) 475-749636 (B)
Steunen
Belgie
IBAN: BE11001382313048
BIC: GEBABEBB

Nederland
IBAN: NL29INGB0009480375
BIC: INGBNL2A

t.a.v. Zwerfkat in Nood II,
Postbus 58, 3630 Maasmechelen
Belgie



© VZW Zwerfkat in Nood II. Alle teksten, foto's en videomateriaal vallen onder het copyright van VZW Zwerfkat in Nood II.
Geen van deze teksten, foto's of video's mogen zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden door derden.
ANBI Status
Provincie Limburg