Wat maken we mee

2026 | 2025 | 2024 | 2023 | 2022 | 2021 | 2020 | 2019 | 2018 | 2017 | 2016 | 2015 | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | Eerdere berichten

April | Maart | Februari | Januari

23-11-2012
Marenne...

 

Marenne, mijn klein briesend leeuwke. Vandaag ging je de regenboogbrug over, je was nog zo jong…. De pijn, die ik voel is onbeschrijfelijk, de leegte die je achterlaat is niet te vullen.

Al snel bleek dat jij ziek was. Eerst dachten we nog, flinke niesziekte. Goed aanpakken, dan krijgen we haar weer gezond. Maar spijtig genoeg was er meer aan de hand. Je hoestte als een oud mannetje dat elk moment kon sterven. Jouw bloedwaardes waren erg slecht, je werd verdacht op FIP. Na meer dan een jaar meermaal daags aërosol, was die akelige hoest eindelijk verdwenen en kreeg ik weer een beetje hoop.

Je liet je niet zo maar op tillen, je was een briesend leeuwke. Maar eens ik je in je dekentje of handdoek had, dan kon ik heel veel met je. Dan mocht ik je ook aaien, dan zag ik de spanning uit je weg glijden en je ging knipogen. Met de tijd groeiden we meer naar mekaar toe. Mijn kleine bange vogeltj, je gaf geregeld aan dat je me ondanks alles toch ging vertrouwen.

Ineens ging je niet meer eten, je verloor snel bijna een kilo. De angst groeide weer. Elke keer weer met het hart kloppend in mijn keel, jou kamertje binnen. Leeft ze nog?  Opluchting als je dan je kopje uit je geliefde krabton stak en naar me knipoogde.

Jouw tandjes moesten dringend getrokken worden, maar je moest eerst weer aansterken, anders kon je de narcose niet aan.
Bij controle vandaag werd beslist om de stap te zetten, je had te veel pijn in je bekje. Ik bleef het eerste half uur van de operatie bij je, het zag er allemaal hoopvol uit. Ik heb je nog geknuffeld en zei tot straks mijn kleine meid.

Alles ging goed, tot de laatste hechting werd gezet. Ineens werden je oogjes dof en je stopte met ademen. Je kreeg nog tig prikjes en alles werd in het werk gesteld om jou te reanimeren, maar niets mocht baten. Vandaag kreeg ik een triest telefoontje. Ik wist al dat het fout was toen ik Kaat haar stem hoorde. Ze zei, ik heb slecht nieuws, Marenne is niet meer….

Het zat goed mis in jouw lichaampje, je hebt zo moedig gestreden, maar je had de kracht niet meer om deze oneerlijke strijd te winnen.

Renneke, we hebben samen een lange weg afgelegd, een weg met diepe dalen. Steeds weer vochten we samen en raakte je uit je dal, tot vandaag...

Geen rode schijn meer op het gras van jouw warmtelamp. Geen miauw meer achter de deur. Geen knipoogjes uit de ton. Geen goedenacht mama op zijn Marennes meer…..

Het verdriet is groot, de pijn is stekend, de leegte zal nooit gevuld worden. In mijn hart ben je voor eeuwig. Ik laat je los, lieve meid, je mag zorgeloos gaan rennen in de eeuwige groene weiden over de regenboogbrug….

Dag lieve schat, ooit zie ik je weer…..

Je opvangmama Marina

Lees het vorige bericht | Lees het volgende bericht